Benim hikâyem bir defterle başladı. Annemin özenle sakladığı, içi şiirlerle, özlü sözlerle, kırık cümlelerle dolu bir defter. Çocukken o defteri okurken içimde bir şey kıpırdardı. Anlamını tam bilmiyordum ama hissettiğim bir şey vardı. Bu kelimelerle ben de bir şey yapmak istiyordum. Sanki her cümlenin ucunda görünmeyen bir ışık vardı. Ben de o ışığı takip etmek istedim. Her kelimede beni kendine çeken o ışık, zamanla merak uyandırıcı bir yola dönüştü. İz sürmeye başladığım an, yaşayacağım ömrün bu uğraşla bir anlam kazanacağını hissettim. İlk adımım, ilk hayalim de buradan doğdu.
Zamanla yazmaya başladım. Sonra fark ettim ki sadece yazmak değil; anlatmak, insanların hayatına dokunmak beni heyecanlandırıyor. Öğretmenlik, bu yüzden çocukluğumdan beri o hayalin sarsılmaz bir parçasıydı. Sözlerin gücüyle kurduğum bağı, insanlarla paylaşmak istiyordum.
Zaman geçtikçe hayallerimin etrafında dolanan sesler çoğaldı: ‘O bölümü yazarsan iş bulamazsın,’; ‘İnsan edebiyat okuyup ne yapabilir ki?’; ‘Şurada şu bölüm varken, neden risk alasın?’ gibi yönlendirmeler duymaya başladım. Fakat hiçbiri hayallerimden güçlü değildi. Çünkü annesinin defterini okuyan o küçük kız, ne istediğinden emindi.
Edebiyat öğretmeni olmakla başlayan hayalim, zamanla akademisyen olmaya evrildi. Çünkü sadece anlatmak değil; araştırmak, üretmek ve bu alana katkı sunmak da beni cezbetmeye başladı. Her şey küçük adımlarla oldu. Lise yıllarında sabırla çalışmak, sınav sürecinde rotamdan şaşmamak, üniversite tercihlerimi kalbimden geçenle örtüştürmek… Bunların her biri ayrı bir duraktı.
Şunu çok erken fark ettim: gerçekçilikle hayalcilik birbirinin zıttı değil. Asıl başarı, hayalini gerçekçi hedeflerle desteklemekte. Hayal ettiğin şeye ulaşmak için sadece istemek değil, o isteği planlamak da gerekiyor.
Üniversite tercihleri, işte bu yolculuğun en kritik eşiklerinden biri. Birçok genç, bu süreci bir sınav sonucu ya da sıralama meselesi gibi görüyor. Ama bana kalırsa bundan çok daha fazlası. O tercih listesi, insanın kim olmak istediğine dair bir pusula gibi.
Bugün istediğim okulu okuyorum, çünkü hayal kurmaktan ve gayret etmekten geri durmadım. Elbette maddi kaygılarım da oldu, sosyal baskılar da. Ama hiçbirini, içimdeki sesi susturacak kadar büyütmedim. Kendime şunu sordum hep,’Sen, bu hayatı nasıl yaşamak istiyorsun?’
Bu soruya dürüstçe verdiğim cevap, beni buraya getirdi. Hayalini kurduğum bölümdeyim. Yazmaya, anlatmaya, araştırmaya devam ediyorum. Hâlâ yolun başındayım belki ama yönüm net. Çünkü içimdeki o çocuğun heyecanını hâlâ taşıyorum.
Şunu söylemek isterim: eğer bir hayalin varsa onun peşinden gitmemek kadar büyük bir pişmanlık yoktur. Çünkü insan, gerçekten istediği bir şeyi yaptığında yorgun olsa bile iç huzuru yakalayabiliyor.
Eğer bir kararın eşiğindeysen, tercih listene sadece ‘mantıklı’ seçenekleri yazma! Listeyi yaparken kendine şu soruları sor: ‘Hangi bölümü okurken heyecan duyarım?’, ‘Hangi meslekte üretirken zamanın nasıl geçtiğini unuturum?’, ‘Hangi alanda hem kendim olurum hem başkalarına katkı sunarım?’, ‘Bu dünyaya bırakacağım hoş seda hangi makamda çınlamalı?’
Gerçek başarı; sadece iyi kazanç, yüksek ünvan değil; bir gün geriye dönüp baktığında, ‘İyi ki kendi yolumdan gitmişim,’ diyebilmekten geçiyor. O yol, hayır niyetlerle hayale doğru atılan bir adımla başlıyor. Niyetler de akıbetler de hayrola…
Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.
News
